Ondertitel : De andere nodig hebben is voor uzelf zorgen én de ander belangrijk maken. Liefde is dé motor die deze machine van geven en ontvangen in affectieve relaties mogelijk maakt. Hoe wel taal is een heel belangrijke methodiek hierbij. In ons collectief onderbewuste zijn we te vaak "HOE-Niet" pratend en gebruiken we te weinig de "HOE-Wél " woorden. Waarom? een ideetje We zeggen te vaak wat we 'niet' willen, niet denken, niet voelen, wat niet goed is bij dit, die, of dat... Dit noem ik graag de Niet-taal. Het is een taal die zich focust op afkeuring, op niet-aanwezig, op tekort,... . Vaak verwijst het naar een nood bij diegene die de niet - taal zegt. Het omgekeerde van wat men mist, verlangt, wordt met ' niet taal' " uitgesproken. Diegene die de niet taal hoort voelt zich vaak oorzaak, schuldig..... En reageert daarom. Niet taal maakt dat we eigen tekorten buiten ons kunnen leggen. De ander wordt beschuldigd ten ontechte "Hoe-niet" taal maakt ons onzichtbaar voor wie we zijn, voor de ander, voor onszelf soms ook, over wat we willen, wat we denken, wat we verlangen. . De andere (en wijzelf) weet niet wat we we nodig hebben. Overigens maakt het ons ook 'alléén' met dat gemis... Onzichtbaar en alléén, dus met niet - taal. T'werkt niet en t'voelt niet goed aan,dus. Rechtstreeks gevolg is dat de andere niet meer gepast kan reageren,... niet meer mag of kan Geven. En waar de wonderlijke empathie, bedenkelijk het haalt, men vaak verkeerd gokt in zijn re-actie op uw "niet-taal". Ik gaf u toch wat je wou, versus 'ik krijg niet wat ik wil'... zijn rechtstreekse gevolgen van de Niet-taal! "Hoe-niet" taal zorgt vaak voor een interpretatie van kritiek bij de andere, wat énkel weerstand opwekt. Gevolg, Strijd voor 't Grote Gelijk in de argumenten- oorlog , jij dit, jij dàt,... of zwijgen in eenzaamheid door ervaren opgelegde dominante partner, of..erger Er komt "niets" dat als goed ervaren wordt. "Hoe- niet" taal van A ontneemt (de Ander) B ook de kans om zich belangrijk te voelen, door niet te kunnen/mogen betrokken zijn, in gelijk welke vorm. Niet kunnen (mogen) helpen, niet betrokken kunnen zijn,... doet veel pijn bij diegene die wilt Geven. Twijfel of angst kan toeslaan. "Waarom mocht ik dàt niet weten van u, niet doen voor u ..".Vaak volgt een eerste reflex, "tzal wél aan mij liggen zéker.. " komt dan spijtig genoeg, verkeerdelijk veel voor. Besluit "Hoe-niet " taal is niet goed voor uzelf, je blijft op uwe honger zitten. voor uw relatie (tav. ..) het conflict wordt gevoed, voor de andere, hij/zij vermindert zichzelf te vaak in Zelfwaarde en reageert daarop. Niet doen dus 😁 "Hoe-wel"geeft de kortste weg naar succes! De Ander weet wat te doen om betrokkenheid te tonen, weet meer van u én dat is heel veel waard in betrokken relaties. De andere kan zich "van belang/nut voelen" voor u(groep, organisatie, cultuur..). "Hoe-wel " taal maakt Leven (in relatie) mogelijk. Zover gaat het. Wie niet meer beseft, welk nut hij/zij heeft voor de ander, verliest élke Zin van bestaan.... Een cliënte verkoos finaal toch te blijven leven omdat haar waarde voor haar hond, onvervangbaar was.., écht gebeurd! Dus hoe duidelijker we spreken over onszelf, hoe meer kans we geven dat een betrokken partner en uzelf daar veel winst aan hebben. "Hoe- wel" taal is voor ons Vlamingen het moeilijkst. We moeten ons niet kwetsbaar opstellen, bij niet-taal. En dat schijnbaar veilig(-er) gevoel, van minder gekwetst kunnen worden achter ons muurtje heerst teveel, heerst zinloos, vaak. Voelen wat we nodig hebben, laat staan zeggen wat we willen, voelt te vaak egoïstisch aan, religieus geworteld. Enkel (schijnbaar) altruïsme bestond vroeger, Zelfzorg was een ongekend woord. Dat leeft nog sterk in de doorgewinterde generatie. Als het stil was aan tafel was het eten goed, spreken was maar zilver, zwijgen goud.. Jonger bloed is op dit vlak al een tijdje het tij aan het keren. Goed voor dit deel. Teveel zelfzorg is even gevaarlijk als teveel Geven. Een weg is dat beiden evenveel "hoe-wel" uitspreken zodat beiden kunnen ontvangen én geven. We hebben het beiden nodig.